می خواستم بگم من،

که عاشق تریییییییییینم،

تو فرصت ندااااااااادی

تو فرصت ندااااااااااااادی

تو فرصت نداااااااااااااااااادی ...

 

خدایی چه فرهنگی داشتیم ما. خدا بیامرزه رفتگان رو و سلامتی به مانده ها بده. تاریخ همیشه قضاوت می کنی طی مسیر، کجاها جامعه درخشید و کجاها تاریکی و افول بهش حاکم شد. بلکه قدیمترها کسی که صداش خوب بود می خوند. بلکه چیزی که می خوند یاس و سرخوردگی نبود...

آرام هم می خوند، عاشقانه هم می خوند، وطنی هم می خوند، ارزش به هنر بود نه به هنرمند و هنرمند ارزشش رو از هنرش از سازش از صداش از قدرت قلمش می گرفت.

الانم همونه. ما نمی بینیم لابد، چون تو بطن ماجراییم...