بررسی یک شعر هزل

لطفا عه و پیفی ها نخونند. کل پست هزل و فلان است.

شاعر گفته:

کو   س چاه عمیقی است؛ پناهی دهدت 
از بالش نقــره، تکیه‌گاهـــی دهدت 
نُه نقطة سیماب، چـــو ریـزی در وی 
نُه ماه شود ؛ چهارده ماهـــی دهدت

بیت اول که خب هیچ. .واضح است. اشاره به عمق زیاد، آرامش بخشی، نرمی و رنگ موضع مربوطه است. خدا نصیب کنه.

در بیت دوم، سیماب، اشاره به آب منی است و قطره های اونو به نقطه تشبیه کرده است. در این بیت شاعر پروسه تولید مثل رو داره می گه که اگر آب منی رو بریزی داخل ...، بعد از نه ماه کودکی که مثل ماه شب چهارده هست انشاالله به حول و قوه الهی عاید می شه حالا، 

سوال اینه که اون نه نقطه سیماب، حالا چرا نه؟ می تونست بگه ده و وزن و قافیه سر جا بمونه. نه، حکمتی داره آیا؟