این ساعت، علاف ایستادن و منتظر شدن و نگاه به تاریکی و نورهای گذرا کردن،

برج خلیفه رو یادم میاره

فواره ها

انتظار!

انتظار

علافی

فواره ها!

بی پولی،

غربت،

اینده ای دور از راحتی و رفاه،

سگ دو زدن تا لحظه آخر قابل تصور!

...

ناخوش، در یک کلام!