یک موقعی به سخنرانی آیت الله تبریزی گوش می دادم

داشت از طب اسلامی می گفت و اینکه خدا خواسته امروز که خیلی بیماریهای عجیبی بین جوامع پخش شده این علم شناخته بشه و تاقبلش مستور بوده است.

حالا داشتم فکر می کردم که خب ریشه ما که از خشکسالی و بی بارونی سوخت، از اونطرف چیزی به اسم نماز باران هم که در آموزه های دینی ما هست، تا دلت هم بخواد علمای فرد اعلی و مجاهدین نستوه و مردان خدا زیاد است، کی قرار است این بخش از علوم اسلامی خیر و نفعش رو به جامعه برسونه؟ اگه الان نه، پس کی؟

خب یکی از این بزرگواران یک روزی رو، حتی اگه خواست با هواشناسی هم هماهنگ کنه، بیاد جمع کنه اطرافیانش رو، مردم شهر و محل و مسجدش رو، محجبه ها رو، مستجاب الدعوه ها رو، بالاخره اصلا خودش تنهایی رو، بیاد بره نوک کوهی تو بیابونی یک نمازی بخونه، هم درد و مرضها کم بشه هم قوم نجات پیدا کنه هم فیلمش رو بذارند که اینهمه ادعایی که راجع به ارتباط زلزله و حجاب و الخ می شه هم به نوعی اثبات بشه خب.

نمی شه؟

چرا؟

حال ندارند علما؟ یا به اون درجه از خلوص و پاکی نرسیده اند که جرات کنند؟ تخصصش رو ندارند؟ به نماز باران اعتماد ندارند یا به خدا؟ مشکل کجاست که این فعل مبارک انجام نمی شه الان؟

قطعا تو دوران هایی که اجرا می شده و اثر می کرده هم فاسق و فاجر و ظالم و صالح همه و همه تو جامعه بوده و همه بهره برده و چه بسا بعد از همچون عمل معجزه مانندی فاسق و فاجر و کافر هم ایمان آورذه باشه. خب چرا از این ظرفیت ها استفاده نمی شه؟!