یک داستانی هست می گه حضرت علی می ره مسجد افسار اسبشو می ده یک عربی که براش نگه داره. وقتی میاد بیرون عرب مزبور افسار رو دزدیده بوده ! حضرت می ره بازار، افسار اسب خودشو می خره به دو درقاز! بعد می گه نگاه این یارو! من می خواستم این دو درقاز را مزد بهش بدم، لقمه حلال خودش را حرام کرد بیخودکی!

حالا هر بار این یخچال استارت می کنه، من یادم می افته که یک مرتیکه ای رو قبل عید صدا زدم، ایشون موتور سالم یخچالمو گفت خراب است. بازش کرد و یکی بجاش برام بست و می خواست اینم ببره که ازش گرفتم و 350 هزار تومن مزدش و پول موتوری که آورده بود رو بهش دادم.

حالا، یخچال که خراب شد، خودم با 25 هزار تومن درستش کردم! درحالی که اگه به اون نفهم اطمینان داشتم خب زنگش می زدم میومد، به رضا و رغبت اقلا 80 نود هزار تومن برای این می دادم، اونجا هم بالاخره همین رو داده بودم، موتور یخچالش هم پیش خودش بود، حلال هم خورده بود!

ای تو روحمون کنند! فقط نمی دونم خدا چرا از اون سنگهای نشان دار تو سرمون نمی زنه ییهو مثل قوم لوط یکشبه کارمون ساخته بشه! یک گوشه گرد و خاک یک گوشه زلزله یک گوشه خشکسالی یک گوشه مدافع ارزشها تمام جاها سرطان! بابا اینهمه هم مهلت دادن و اخطار دادن والله آدمو گیج می کنه! بکش راحتمون کن، بعدشم یک قوم شایسته ای رو بیار سکنی بده اینجا، هم بهشون بارون بده هم آب و آفتاب!

نه؟

خدا بکشتمون انشاالله!

(چون امیدی به اصلاحمون نیست راستیاش)