میگه، "... صفه به حافظه عاطفی رفیقت گره خورده..."

حافظه عاطفی! لغت  جالبی است. جای جالبی هم هست! 

فکر کن!

شاعر وقتی می گه تنها درخت کوچه ما در میان شهر، تیری است بی چراغ،

این بی شک، 

ولش کن. ییهو شمیم بازم می خونه فکر می کنه مسخره اش کردم. خواستم فقط بگم اولین بار است که به حافظه عاطفی بر می خورم و حالا می تونم بفهمم چرا تو غربت، دلمون تنگ می شه واسه چیزهایی که روزمره حتی رو ا عصابمون پاتیناژ می رن.

 

شهرقصه را دانلود کردم و ریختم رو گوشی که تو ماشین بشنومش. قشنگه. همکارم تمامشو حفظ است!