هدف
هر کسی یک سبکی داره واسه خودش
یکی شعر می گه
یکی نثر
یکی نرم می گه
یکی تند
یکی با ایما و اشاره ،
یکی صریح و صاف و بی پرده
من، گزنده نوشتن رو دوست دارم!
به نظر من، هدف نوشتن، باید روشن باشه
بخصوص وقتی هدف تو اعتراض باشه،
مختصر و مفید، تند و سریع،
باید گزید و رفت
هی لاس زدن و دور زدن نداره! مدیحه که نمی گیم!
دیدید یک گاهی ماشین پلیس خرامان خرامان کنار اتوبان داره با بیست کیلومتر سرعت می ره؟
خیلی وقتها شده که رانندهای ابله، ار ترس پلیس،
و درواقع از ترس اینکه قانون دست اونه، و این طرف هیچی دستش نیست!
اینها هم یواش یواش حرکت می کنند!
اینجا به نظرم باید تک به تکشونو پانچ کرد به نظرم!
هدف باید دید چیه. اون پلیس اگه با بیست کیلومتر سرعت می ره داره کارشو می کنه. کارش، خرامیدن اونجاست و آماده بودنه و اصلا حضور است
کار من راننده که لاس زدن با جاده نیست! من کارم رسیدن به یک مقصدی است و باید با منتهای سرعت مجاز، برم و خلوت کنم!
نوشتن هم همینه. وقتی هدفش گزیدنه، باید بگزه!
شعر، وقتی هدفش کوبیدنه، نباید قلقلک بده! بااااااااااااااید عین پتک بکوبونه و بره!
بااااااااااااید تخریب کنه!
همینطور که وقتی هدفش مجیز گفتن و خایه مالیه،
باید بتونه عضلات طرف رو شل کنه!