اصالت تنهایی
دیروز یکی نوشته بود:
"... می خواستم چنان فنجان چایی ام را به زمین بکوبم که هر تکه اش فلان!"
از فشار تنهایی!
وفتی داشتم می خوندمش، تصویری که جلوی صورتم بود،
شففففففففففاف،
یک خانوم جوون چادری بود تو آبادی،
انتهای خیابان سرحدی،
دست یک پسر بچه فلج را گرفته بود،
اگر چه با صبر و حوصله و بی درماندگی اما، ...
بچه روی زمین می سرید...
و این زن،
بچه را راه می برد!
من سبزی خریده بودم واسه خونه.
تمام تلاشمو کردم که ترحمم و انزجارم و غمم را بیرون نریزم از دیدن کل این تابلوی شااااااااااهکار خدای حکیم!
صندوق را زدم،
سرمو کردم تو صندوق ماشینم که یعنی سبزی ها را می خوام بذارم،
تا از کنارم گذشتند...
تنهایی،
سگش شرف داره به بعضی شرایط بغرنج!
به همخوابی با مردی که پیش تو نیست!
به همراهی با یک شیره ای،
به همقدمی با کسی که مال تو نیست
دزدکی است!
اما ،
بکوب فرزند!
با تمام عشق به فنجانت امّا، فنجانت را محکمتر بکوب!
بی شک ارزانترین خسارت است حتی، اگه تکه های تیز فنجان مچ دست راستت را قطع کند!
بی محابا بکوب اما، حضور هییییییییییچ سگی را در خلوتت به التماس تکدّی مکن!
تنهایی مقدّس است. مفرح است. نیکوست، مادامی که با چیزی برازنده پر نشود!
اصل، حسّ خود آدمی است.
حتی زمانی که هم قدم می شوی،
زمانی که اندام تراشیده یا ناساز کسی را دست می کشی،
زمانی که سکس می کنی،
در لحظه لحظه اینها اصل بر شخص شماست!
هر لحظه که برای دیگری کاری می کنی برده و بنده و نوکری!
و بی شک شریک آدمی هم خر نیست، از آن نوازشی بیشترین لذّت را می برد که شما با بیشترین کیف، انجام داده ای!
اصل بر خودمحوری است!
هیچ کس،
موکدا هیچ کس،
بالاتر از "من" نیست!
در عاشقی که شاید نمودی عکس این می نماید هم، اصالت بر خودمحوری است!
شما برای برآورده کردن خواسته لجام گسیخته "خودت"، معشوق را می خواهی!
تمامش را هم می خواهی!
بی شریک،
بی مرخّصی!
چشمهایت دریده تر و گشاد تر از همیشه نگاهش می کند چون "خودت" گرسنه ای!
هنگام نوازشش پنچه های دستت بااااااااااااااازتر و گسترده است،
چون عطشناکی به لمس فضای بیشتری،
تلنبه ها را سفت تر می زنی،
چون عطشناک کاوش عمق بیشتری!
در تمامی اینها این "تویی"!
در تمامی لحظاتی که می اندیشی کسی برتر از توست،
این خود تویی!
خود محوری !
زنده باد تنهایی،
مادامی که با چیزی برازنده تر پر نشده است!