اونقدر به این قضیه که آدم نتیجه اعمالشو تو همین دنیا میبینه،معتقدم،

که اصلا شک نمیکنم فقط باید به بقیه خوبی کنم.

بچه دوستم که مریض بودیادتونه؟ اوتیسم؟

مامانش، خیلی با شعورتر از رفیق منه. میگفت، آدم مسوولیت کارشو باید بپذیره.

و همزمان مسوولیت انتخابشو در شوهر الدنگ و بچه بیمار،پذیرفته بود...

نمیتونم شرح بدم چرا اینها دم ذهنمه اما، 

مطمینم، اگه نه همه اش، اما یک بخشی از مکافات ما آدمها، تو همین دنیا است!